พระผงวัดรังษี พิมพ์ใหญ่ เนื้อผงขาว ลงรักปิดทองล่องชาด หายาก สภาพเดิมๆ การสร้างพระผงวัดรังสีนั้น สันนิษฐานกันว่า น่าจะสร้างขึ้นในราวพ.ศ.2437- พ.ศ.2439 จากเอกสารการโปรดเกล้าฯ ให้ วัดรังษีสุทธาวาส ขึ้นกับวัดบวรนิเวศวิหารในสมัยรัชกาลที่ 5 เป็นหลักฐานปรากฏชัดว่า ในช่วงปีพ.ศ.2442 พระธรรมกิติ (แจ้ง) ท่านเป็นเจ้าอาวาสวัดรังสีสุทธาวาสอยู่แล้ว มีบันทึกถึงกรรมวิธีการปิดทองของพระวัดรังสีว่า มีความแตกต่างจากพระสมเด็จวัดระฆังฯของ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) ซึ่งจะนำองค์พระจุ่มรักก่อนแล้วจึงปิดด้วยทองคำเปลว
แต่สำหรับพระผงวัดรังษี ใช้ทองคำเปลวปิดลงบนแม่พิมพ์พระก่อน แล้วจึงกดพิมพ์ เมื่อถอดองค์พระออกจากแม่พิมพ์ ทองคำเปลวก็จะติดบนองค์พระ ซึ่งกรมมวิธีดังกล่าวนี้ ทองคำเปลวมักจะติดไม่แน่น เมื่อระยะเวลาผ่านมาถึงปัจจุบัน องค์พระบางองค์จึงมีทองคำเปลวติดบ้าง และหลุดออกไปบ้าง
พระผงวัดรังษีเป็นพระที่มีพระพุทธคุณสูงองค์หนึ่งของกรุงรัตนโกสินทร์ ในยุคสงครามโลกมีผู้คนจำนวนมากได้ประสบกับพุทธานุภาพเป็นที่ประจักษ์และเล่าขานกัน ถึงขนาดในเรื่องที่เกี่ยวกับของดีแห่งรัตนโกสินทร์ ซึ่งเป็นพระนิพนธ์ใน สมเด็จกรมพระยานริศรานุวัติวงศ์ ได้กล่าวถึงพระวัดรังษี จนมีคำแหล่เทศน์ในสมัยนั้นว่า “ ใครมีพระวัดรังษี ชีวีไม่วอดรอดกลับมา “